IMAG0470

Trabucchi D’Ilalasi, Valpolicella, 2010

Behoorlijk ondoorzichtig, heeft wat weg van bloed. Voelt alcoholvrij op de tong. Een welkome verademing tijdens het aanschouwen van de slachting die ‘s lands enige echte voetbalclub in het kader van de Champions League ondergaat in Barcelona. Alsof ik zeggen wil: “Laat de kopjes niet teveel hangen, Kolbein en Davy, hier in Amsterdam vloeit ook bloed.”

Ik neem nog een slok en droom weg naar een nabije toekomst waarin namen als Abdelhak Nouri, Ezra Walian en Queensy Menig de Litmanens en Bergkampen van weleer doen vergeten.

Maar ondertussen stuurt ene Lionel Messi clubiconen Zimling en Viergever het bos in middels een doordacht een-tweetje met Neymar Jr, ofzoiets.

Laat ik nog een slok nemen dan maar.ajax

Ik bedenk me ineens dat dit een zomerwijntje is, terwijl ik vandaag nog door een winterse laag hagel liep zo dik als de zaterdageditie van het NRC.

Nee, deze wijn had ik afgelopen zaterdagmiddag open moeten trekken, toen ik geneietend van de zon in mijn achtertuintje in Zuid langzaaman in een licht roesje gleed.

Je hebt van die typische winterwijnen, die vergezeld horen te gaan met haardgeur en behaaglijkheid. Maar niet deze. Deze hoort op een zomerse avond. Niet voor 22.20, want het moet al donker zijn. Maar niet in de Alpen, waar het snel afkoelt. Het moet wel lang warm blijven.

Andrea Bocelli op de achtergrond, alsmede de clichematige krekels. Praten over het afgelopen halfjaar, optimistisch vooruitblikken op de periode tot aan de jaarwisseling. En dan niet doorhebben dat de fles al leeg is – hij voelt ook zo licht op de tong.

“Het is ook warm, dan drink je sneller”, weet iemand op te merken. Ik was het niet, want wijnen als deze drink ik altijd snel. Wordt er nu eenmaal een beetje gulzig van.

About tw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *